ΤΕΣΣΕΡΕΙΣ ΛΟΓΟΙ ΠΟΥ ΚΑΤΑΨΗΦΙΣΑΜΕ ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΓΙΑ ΙΠΠΟΔΡΟΜΟ - ΠΑΡΑΛΙΑ 2. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΤΩΝ ΑΝΑΓΚΩΝ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ 3. ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ 4. ΑΔΥΝΑΜΙΕΣ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ 1. ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΥΠΟΓΡΑΦΗΣ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ
ΤΕΣΣΕΡΕΙΣ ΛΟΓΟΙ ΠΟΥ ΚΑΤΑΨΗΦΙΣΑΜΕ ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΓΙΑ ΙΠΠΟΔΡΟΜΟ - ΠΑΡΑΛΙΑ 2. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΤΩΝ ΑΝΑΓΚΩΝ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ 3. ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ 4. ΑΔΥΝΑΜΙΕΣ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ 1. ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΥΠΟΓΡΑΦΗΣ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ
ΤΕΣΣΕΡΕΙΣ ΛΟΓΟΙ ΠΟΥ ΚΑΤΑΨΗΦΙΣΑΜΕ ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΓΙΑ ΙΠΠΟΔΡΟΜΟ - ΠΑΡΑΛΙΑ 2. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΤΩΝ ΑΝΑΓΚΩΝ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ 3. ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ 4. ΑΔΥΝΑΜΙΕΣ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ 1. ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΥΠΟΓΡΑΦΗΣ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ
ΤΕΣΣΕΡΕΙΣ ΛΟΓΟΙ ΠΟΥ ΚΑΤΑΨΗΦΙΣΑΜΕ ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΓΙΑ ΙΠΠΟΔΡΟΜΟ - ΠΑΡΑΛΙΑ
1. ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΥΠΟΓΡΑΦΗΣ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ
Πρώτα υπέγραψε ο δήμαρχος το μνημόνιο συνεργασίας με την κυβέρνηση και μετά το έφερε για ψήφιση στο δημοτικό συμβούλιο. Χωρίς την ενημέρωση και γνώμη των κατοίκων, των φορέων και του δημοτικού συμβουλίου για ένα τόσο σημαντικό θέμα, ο δήμαρχος διαπραγματεύοταν εν κρυπτώ με την κυβέρνηση και το ίδρυμα Νιάρχου πρίν ακόμη και απο τις δημοτικές εκλογές του Οκτωβρίου.
2. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΤΩΝ ΑΝΑΓΚΩΝ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ
Καμμία συμμετοχική διαδικασία των πολιτών στην ιεράρχηση των αναγκών της πόλης δεν έγινε απο την διοίκηση του δήμου και το ΥΠΕΧΩΔΕ. Αντίθετα κάποιοι πρόκριναν οτι αυτό που χρειάζεται είναι η λυρική σκηνή(καθ’όλα αξιόλογη) όταν στην πόλη μας λείπουν βασικές πολιτιστικές υποδομές της καθημερινότητας όπως μικρός ανοιχτός χώρος θεάτρου και συναυλιών, δημοτικός θερινός κινηματογράφος, πολιτιστικός χώρος πολλαπλών χρήσεων για την νεολαία και άλλα πολλά.
3. ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ
Απο θέση αρχής είμαστε κατά της δόμησης των ελεύθερων δημόσιων χώρων γιατί βεβαιωμένα επιβαρύνουν το περιβάλλον και το μικροκλίμα της περιοχής. Πόσο μάλλον στην πόλη μας με τόσο πυκνή δόμηση. Το κτίσιμο πάνω απο 60000 τ.μ στον ιππόδρομο δεν συνιστά ήπια χρήση του χώρου και αν συνυπολογίσουμε την πιθανή αλλαγή των όρων δόμησης στον ιππόδρομο, την εμπορική χρήση της παραλίας απο επιχειρηματίες, το παρακείμενο συνεδριακό κέντρο δυναμικότητας 5000 συνέδρων, το εξαγγελθέν ήδη τεράστιο ενυδρείο 10000 τ.μ. και 4 εκατομυρίων λίτρων νερού, τα καταστήματα, εστιατόρια και άλλες εμπορικές χρήσεις, τα εμπορικά κέντρα και τους πολυκινηματογράφους λίγα μέτρα πιο πέρα στο Π.Φάληρο, όλα αυτά δημιουργούν με την καθημερινή προσέλευση χιλιάδων αυτοκινήτων συνθήκες αρνητικές για το περιβάλλον και την ποιότητα της ζωής μας. Η διαφωνία μας δεν αφορά την αξία της λυρικής σκηνής, αλλά το οτι η περιοχή δεν αντέχει άλλο τσιμέντο.
4. ΑΔΥΝΑΜΙΕΣ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ
Βάζοντας την υπογραφή του ο δήμαρχος νομιμοποιεί ότι έγινε και πρόκειται να γίνει σε παραλία και ιππόδρομο. Mε την υπογραφή του μνημονίου ουσιαστικά ο δήμος Καλλιθέας παραιτείται απο όλους τους δημόσιους χώρους της παραλίας.
Νομιμοποιεί δηλαδή την εκποίηση και εμπορευματοποίηση της παραλίας, το ότι η παραλία μας έγινε λιμάνι, την πιθανή αλλαγή των όρων δόμησης στον ιππόδρομο( είναι προ των πυλών σύμφωνα με τα δημοσιεύματα ), την ασάφεια για την έκταση και δομή του πρασίνου στον ιππόδρομο, την ασάφεια για την έκταση των κτισμάτων απο το ίδρυμα Νιάρχου, την αθέτηση της υπόσχεσης για αντιπλημμυρικό κανάλι ( με τις κλιματικές αλλαγές είμαστε όλο και πιο κοντά σε καταστροφές, όπως ήδη συμβαίνει σε όλο τον πλανήτη ), την αθέτηση της υπόσχεσης για υποβάθμιση της παραλιακής λεωφόρου.
Είναι πρόσφατο το παράδειγμα της παραλίας των Τζιτζιφιών, όπου υποσχέθηκαν πλάζ με φοίνικες, ανοιχτό δημοτικό θέατρο, πράσινο και χώρους περιπάτου και αντί αυτών προέκυψε ένα μεγάλο λιμάνι, πάρκινγκ και ενα τεράστιο κτίριο απο την μία άκρη της παραλίας στην άλλη που κόβει την φυσική ροή του αέρα της θάλασσας προς την πόλη, επιβαρύνοντας την ατμοσφαιρική ρύπανση.
Το μόνο που ορίζει σαφώς το μνημόνιο είναι οτι ο δήμος Καλλιθέας παίρνει 28 στρέμματα, ένα γήπεδο και 1500 τ.μ. κτίσματος. Αυτά απο τα 600 στρέμματα παραλίας-ιπποδρόμου. Κανένας όσο καλοπροαίρετος και αφελής να ήταν δεν θα υπέγραφε τέτοια συμφωνία.
To μνημόνιο αυτό αποτελεί υπαναχώρηση απο τις διακυρηγμένες θέσεις του δήμου για την παραλία και τον ιππόδρομο, όπως εκφράστηκαν με την ομόφωνη απόφαση του δημοτικού συμβουλίου τον Δεκέμβριο του 2005, αλλά και απο τις αποφάσεις του Οργανισμού Ρυθμιστικού Σχεδίου της Αθήνας που προέβλεπε ήπιες χρήσεις των χώρων.